maandag 19 juni 2017

Vrienden


Het dorp


Als je in een klein dorp woont dan is dat heel gezellig. Je kent iedereen, groet iedereen, maakt praatjes met iedereen. De achterdeur staat altijd open en iedereen kan zo binnen lopen.
Je bent op de hoogte van elkaars sociale leven. Als er een feest in het dorp is, heeft iedereen feest. Je komt elkaar allemaal weer tegen. In de jeugd had ik een vriendengroep van 30 mensen. We gingen altijd samen met elkaar uit. We bestelden een taxi bij de plaatselijke kroeg. Samen uit, samen thuis. Er was altijd wel iemand met wie je weer mee naar huis kon. 

Toen kozen we ervoor om te gaan verhuizen naar een ander dorp waar we niemand kenden. Onze kinderen waren nog heel klein en we hadden het geluk dat we op hun school al snel mensen leerden kennen. In de kerk vonden we aansluiting.  We konden met iedereen opschieten. Ik sloot me moeiteloos aan bij vriendengroepjes. Deze keer kon ik mijn eigen vrienden kiezen. Niet omdat het dorp me dit oplegde, omdat we in een dorp nu eenmaal sociaal met elkaar omgaan. Of omdat de deur voor iedereen open staat. Het heeft me meer dan 2 jaar gekost om me veilig te voelen in mijn huis. Dat niet zomaar jan en alleman door mijn achterdeur naar binnen liep. Gepast of ongepast. Dat ik niet meer sociaal wenselijk voor iedereen klaar hoefde te staan. Deels natuurlijk ook omdat ik mijn eigen grenzen simpelweg niet kon aangeven.

De leegte van het socialisme

Toch was er bij mij een diepe leegte. Sociaal met zovelen maar een diepe vriendschap was er gewoonweg niet. Niet zoals ik op de basisschool had, op de Mavo en later op de Middelbare school. Een vriend met wie je alles kunt delen. Samen kunt lachen en samen kunt huilen. Die ene, die niet sociaal wenselijk in het dorp woont  en uit gewoonte bij je langs gaat maar er onvoorwaardelijk voor je is en jij voor hem of haar. Tijdens moeilijk processen en ziekteperiodes zag ik een patroon. De vriendschappen die ik had en belangrijk voor me waren, werden me op de een of andere manier steeds uit de handen geslagen. De diepe vriendschappen die er geweest waren, zijn op onverklaarbare wijze steeds stuk gelopen. De vrienden die ik daarna kreeg was vaak altijd doordat ik door anderen met anderen in contact ben gebracht. Middels conferenties leerde ik heel veel mensen kennen. Vaak was dat omdat ik met een van mijn vriendinnen mee ging. Haar vriendinnen werden mijn vriendinnen. enz

Altijd was er weer die angst dat het binnenkort kapot zou gaan. Altijd was er weer die angst dat het goede al snel weer zou ophouden. Patronen van sociaal wenselijk gedrag van mijn kant werden tevens zichtbaar. Het pleasen van anderen om vriendschappen in stand te houden. De angst nadat mijn beste kameraadje overleed. Hij was diegene met wie ik zo hard kon lachen, dat mijn buik er zeer van deed. Hij had dezelfde Drentse droge humor en cynisme die ik nog nooit was tegen gekomen bij een ander. Maar ook het simpelweg niet weten hoe ik een gezonde vriendschap in stand moet houden. Hoe vaak spreek je af als diegene niet dichtbij woont of een druk sociaal leven heeft? Wanneer bel je? Hoe doe je dat met verjaardagen? Eigenlijk dacht ik heel sociaal te zijn maar eigenlijk wist ik simpelweg niet hoe je een gezonde vriendschap onderhield.

Het is een jarenlang gebed geweest. Gelukkig kreeg ik waardevolle mensen om me heen. Ze zijn echte diepe, liefdevolle vriendinnen geworden. Gelukkig was er ruimte voor heling en genezing. Gelukkig waren zij er in voor en tegenspoed en ben zo onwijs blij met ze. Hou onvoorwaardelijk van hen. En toch bleef bij mij de vraag: “Heer, wie hebt U nu voor mij op het oog, zoals in mijn kinder-en pubertijd?” Is er nog eentje die erbij kan?  Bij wie klopt het voor 1000%  met dezelfde humor? Spreek ik dan met collega’s af? Iemand van de kerk? In wie mag ik op gezonde wijze investeren maar kan ik dat ook? Wie, in de grote schare van mensen uit uw Koninkrijk wilt u aan mij verbinden? Deze vraag bleef altijd. Tot het moment dat ik me er in vol vertrouwen aan over kon geven. Ik ben gelukkig met mijn vrienden die op dit moment om me heen staan. Het is goed en waardevol.

Het hart van Vader God zelf


Dit weekend was ik een dagje op een Vaderhartweekend bij mijn vriendin Hinke. Laat in de avond op vrijdag na een late dienst, besloot ik haar een appje te sturen: “Heb je morgen nog een plekje vrij? Ik snakte er naar om in een liefdevolle omgeving te zijn. Het was een zware week geweest. Veel negativiteit om me heen. Ik snakte ernaar om in de warmte en liefde van de Vader te zijn en in de ooh zo vertrouwde omgeving van mijn vriendin. Toen ik daar zaterdagmorgen aan kwam, zag ik tot mijn verbazing allemaal mensen die ik tijdens de seminar van Verzoend leven heb leren kennen. De laatste weken zien we elkaar op onverklaarbare wijze…..ELKE WEEK. Dit was het 3e opeenvolgende weekend, dat we niet gepland hadden! Hilariteit alom. Wat leuk om je nu alweer te zien. Samen delen, samen aanbidden, lachen, huilen….. Als je er op een natuurlijke wijze naar kijkt, dan schiet ik spontaan in de stress….Hoe close kun je zijn in zijn korte tijd? Vaders liefde en verbinding zet mijn leven compleet op de kop!!  Het feit dat we dialect spreken met elkaar raakt me dieper dan ooit. Zoals vroeger….In mijn oude dorp, op de middelbare school. Maar nu nog veel intenser, eerlijker, warmer en gelijkwaardiger. Hemels.
Het programma begint. Ik zoek een willekeurig plekje in de zaal. Niet bewust naast iemand gaan zitten. We aanbidden en bidden. We soaken in de aanwezigheid van Vader. Doordrenken zijn liefde en aanvaarding. De gebeurtenissen van de afgelopen weken wassen van me af en voel meer overstromend vervuld van de Geest. De vreugde, vrede en liefde overspoelen me.
Het beeld

Zomaar ineens, is daar een beeld. Een beeld waar ik jaren niet aan gedacht heb. Ik zie mijn oude vertrouwde middelbare school. Waar ik hele goede herinneringen aan heb. Dan voel ik de pijn en de leegte van de verloren vriendschappen van de afgelopen jaren. De mensen aan wie ik me volledig heb toevertrouwd en waarbij het tevens zo intens pijnlijk fout is gegaan. Een fluistering…..In het engels. “Wat zegt U nu?” Ik ken het woord niet. Nogmaals die fluistering…. Mijn hart wordt geraakt. Liefdevol. Herhaling op herhaling op herhaling

“Consider me your friends” …….consider me your friends……consider me your friends


Ik pak mijn mobiel en kijk op Google translate. Wat betekent consider?

Vertrouw je mij je vrienden toe? Overweeg je mij je vrienden te geven? Ik word geraakt….. Wat liefdevol. Hij vraagt mij om toestemming. En zeg ja op deze vraag. Dan zie ik een beeld van iemand van rond mijn eigen leeftijd. Ik zie de momenten dat ik in contact met haar kwam. Dan zie ik tevens de zaal voor me van de seminar van Verzoend leven en het beeld stopt. Ik schrijf het beeld op en ben onder de indruk. Wat heeft de Heer voor mij in petto? Ik zeg ja…..Voluit ja…..Ik vertrouw ze aan U toe. Ik ben bereid te investeren.

Dan is het middagpauze. We hebben een tijd voor onszelf. Ik bedenk me dat ik helemaal geen brood mee heb genomen. Alleen maar drinken. Ik denk na wat ik ga doen. Dan komt er iemand naar me toe van de mensen die ik de afgelopen weken steeds in het weekend zie. De nieuwe mensen waarmee ik op trek. “Ga jij ook mee?” Ik vind het prima. We gaan Veendam even in. Bij het naar buiten lopen, wordt er spontaan de lunch gedeeld. Met een groepje lopen we langs winkels. Hebben grote lol. Iemand biedt spontaan aan om op een ijsje te trakteren en we bombarderen hem tot suikeroom. De humor is niet uit de lucht. In de winkel en op straat, blikken van mensen. Ik zie ze… De Glorie van God is werkelijk op ons. Er is zoveel vrijheid, vreugde en liefde. In de middag hebben we weer een meeting bij Hinke thuis. Na deze meeting besluiten we weer samen op te trekken. Gaan bij iemand naar huis die ook in Wildervank woont en er wordt chinees gehaald door onze suikeroom. We praten elkaar bij en hebben lol. Dan…op een totaal onverwachts moment, achterin een tuin middenin de VeenkoloniĆ«n, het donkerste gebied van Nederland, worden 2 van ons aangeraakt op hetzelfde moment. We proesten het uit van het lachen. Hierna is de rest aan de beurt en vallen met een groep van 7 mensen in een idote vreugde van de Heer. Onze buiken doen zeer van het lachen, brillen gaan af van de tranen. 

Consider me your friends…..


’s avonds in de meeting bij Hinke gebeurt het weer een keer terwijl we met zijn 3-en op een rij zitten. We gaan stuk op het Groningse woord “poedie” Dan vertelt Henk een aantal zaken over het profetische. De jackpot van bevestiging valt voor de VeenkoloniĆ«n. De sprakeloosheid is doorbroken en elke angst is overwonnen. Onze jarenlange wens om op te trekken met diep herstelde mensen is in vervulling gegaan. We staan rechtop, zijn en voelen ons bruikbaar voor het koninkrijk. De olievlek verspreid zich. Mensen komen in hun kracht te staan. De overheersing en onderdrukking voorbij. Wij…..stelletje gebroken mensen, het ongeletterde arbeiders klootjes volk, komt meer en meer in God’s kracht te staan. We zijn een nieuwe generatie arbeidersvolk. God heeft het gebied teruggegeven aan zijn kinderen. Zoals de Lutherianen in 1700 een kerkje stichtten voor het arbeidersvolk in Wildervank. Om vervolgens monddood gemaakt te zijn door overheersing. De zwanen doen hun mond weer open, ze vliegen weer. Staan in hun kracht en het worden er steeds meer. Dwars door kerkmuren heen. Waardevolle vriendschappen zijn gelegd. Hemelse verbinding

Consider me your friends…..

1 opmerking:

  1. Wat bijzonder . En zo mooi geschreven vanuit het hart . Dank je voor het delen. God's zegen gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen