vrijdag 9 februari 2018

Afhankelijkheid

Afhankelijkheid.
Wat is het ? Wanneer ben je afhankelijk? Is afhankelijkheid goed? Omdat je het een tijdje niet alleen redt? Of moet je onafhankelijk zijn omdat we allemaal als individu geboren worden?
In het begin ben je als vanzelf in de afhankelijkheid van een moeder en een vader, een opvoeder of verzorger. Als baby kun je immers niet voor jezelf zorgen en ben je simpelweg  afhankelijk van je omgeving. Wanneer je eten en drinken krijgt, liefde en geborgenheid. Verrekte lastig ook als je die goede basis niet gehad hebt. Van wie zou je dan nog afhankelijk willen zijn omdat het toch niet veilig is? Kun je dat überhaupt? Of is er zoveel schade van binnen dat het vooralsnog onmogelijk lijkt?
"Wie het Koninkrijk van God niet als een kind ontvangt, zal er zekerr niet binnen gaan", spreekt God in Marcus 10: 13-16 Hij vraagt dus in principe van ons om afhankelijk te zijn van Hem. Als dat kind met een goede Vader die voor ons zorgt. Hij is stellig: Als je niet afhankelijk wordt als dat kind dan zul je Zijn Koninkrijk niet binnengaan. Daarmee ben je nog steeds zijn kind maar het Koninkrijk in zijn volheid zul je ontvangen als je buigt en wordt als dat kind. Afhankelijk. Dat is verrekte lastig als je lens gekleurd is door een vader of moeder die hun opvoedkundige taken niet geheel succesvol uitvoerden. Wat maakt een God dan wel betrouwbaar om afhankelijk van te worden? In je eentje weet je immers waar je aan toe bent.

10 jaar lang heb ik de liefde geobserveerd. 10 jaar lang heb ik met een open mond gekeken naar een wereld waarin ik niet was opgegroeid. Een wereld waarin men pretendeerde de ware liefde te kennen. Om zelf ingeprent te krijgen dat mensen die in de wereld leven, nog nooit echte liefde gekend hebben. Bij voorbaat voelde ik me al een slecht mens.
God is liefde en Jezus de weg, de waarheid en het leven.
Waarom voelde en zag ik het dan niet? Als elke christen die liefde van God zou hebben, dan kon ik dat toch aan een ieder merken? “Dat begrijp jij nog niet, je zult het begrijpen als je wat meer geleerd hebt” Hoe onbetrouwbaar is die God als zijn grondpersoneel ZEGT dat het vol van zijn liefde is maar bij mij zoveel boosheid naar boven haalt? Simpelweg omdat diegene voor mij hardop staat te liegen dat het gedrukt staat. “Ik zie het niet aan je, ik voel het niet bij je” Waarom spreek je er dan van?
Wees dan op zijn minst eerlijk en zeg dat je het ook allemaal niet weet. Traditie boven de waarheid. Aangeleerd gedrag. Daar wilde ik niet bij horen. Een doorsnee socialist was socialer en liefdevoller dan dit….

Die ene, raakte me. Die stond te koken in mijn keuken, toen ik aan lagerwal was geraakt doordat traumatische ervaringen naar de oppervlakte kwamen en ik simpelweg niet meer voor mezelf en de kinderen kon zorgen. Die ene die niets zei over de liefde van God, me niet wilde bekeren tot een geloof van een hokjes waar ik niet in paste. Die ene die uren naast me zat zonder te praten, omdat we de diepte van ellende samen niet begrepen. Die ene die me liet vloeken als ik boos was en me niet bekritiseerde. Ik had er immers alle recht toe, het leven niet leuk te vinden tot zover.
Die ene…..waarbij ik WEL de liefde van God voelde. Deze mensen hadden een persoonlijke relatie met een onzichtbare God. Deze mensen waren doordrenkt met een liefde die ik daarvoor nooit had ervaren. Het hielp me op de been. Het hielp me te voelen, te huilen, te leven. Onvoorwaardelijk aanvaard. Een Vaderliefde zoals God het bedoeld had. Van deze God wilde ik meer leren, meer ervaren en meer zien. Ik kwam in aanraking met onderwijs over dat Vaderhart. Waardevol. Mensen ontfermden zich over mij en het was goed. Het hielp me meer en meer te worden zoals ik bedoeld was. Ik ontving heling en genezing, bevrijding.  Langzaamaan gingen alle laagjes ervan af. Ik leerde God kennen als een liefdevolle Vader.

Doordat ik zo dicht bij hem leefde, hoorde ik zijn stem. Een stem die mij haarscherp vertelde afhankelijk van hem te zijn. Worden als een kind om in Zijn Koninkrijk te zijn. Zijn kind. Ondertussen waren er allemaal mensen om me heen die lief en goed bedoeld me mee namen en vroegen voor allerlei bijeenkomsten. Ik ging er altijd klakkeloos in mee. Als God er was, dan was het goed. En toch ook niet helemaal, steeds meer en meer voelde en ervoer ik dat. Afhankelijkheid van bijeenkomsten, afhankelijkheid van mensen. De sfeer was er altijd zo goed, de liefde waarneembaar. Ik zou er nooit meer weg willen. En toch begon het in mijn binnenste te onrustig te worden.
God sprak: ”Ik wil dat je van Mij afhankelijk bent en niet van mensen” Terug naar een gezonde relatie hoe met andere mensen om te gaan. Niet in afhankelijkheid maar in verbinding. Met eigen grenzen, eigen keuzes, een eigen leven. Opgebouwd in geloof en liefde. Het eigen gezin boven alles en vandaaruit uitdelend naar wat mogelijk is.

Om die ene te bereiken. Die ene die het zo nodig heeft dat er naar haar of hem wordt omgekeken. Die ene die God op het oog heeft, ook als het vloekt, tiert en schreeuwt. Die ene die erkent teveel gezopen te hebben, het zo moeilijk vindt om te stoppen met blowen, is vreemd gegaan. Die ene die zo graag wil dat het beter gaat, die ene die de ware God nodig heeft……die ene die je pas kunt bereiken als je op gelijkwaardig nivo bent, zonder enig oordeel. En dan nog een trapje afdaalt. Een lager trapje om te kunnen dienen, zodat die ander gelift wordt. Niets menselijks is mij vreemd. Geen zonde onbekend.

Het jaar dat ik zo ziek ben geweest heeft eraan bijgedragen los te komen van ALLES. Volledige afhankelijkheid van God. Volledige overgave in Zijn handen. Aan de grote IK BEN. Hij is in het moment van de ellende aanwezig. IK BEN. Daarmee hebben we niet de antwoorden op alle ellende van deze wereld. Daarmee weten we niet de antwoorden op ziekte en dood. Daarmee weet ik maar 1 ding. Geen put zo diep of Hij wil erin komen. De grote IK BEN. Jaweh Raffa: De grote geneesheer, Jehova Nissi: God is mijn banier. Hij heft de banier over mijn leven. De banier van overwinning op de duisternis, de banier van de belofte. De belofte dat Hij voor mij zorgt, in welke omstandigheid ook. En heb ik dan alle antwoorden op het leven? Nee, verre van dat. Ben ik dan ineens perfect? Nee, verre van dat. Ik ben wel eerlijk. Ik kan het niet alleen....... Soms maak ik er een zooitje van.

Onafhankelijk van de goedheid van mensen, afhankelijk van Hem. Met mijn gezin als basis.

Zoekt eerst het Koninkrijk van God en al het andere zal erbij gegeven worden.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten