woensdag 25 april 2018

Voor alles is een tijd....


87 jaar is ze en ze loopt naar me toe. “Kind, wat heb ik weer van je genoten! Wat ontzettend fijn om jou te zien!”. Zo onverwachts en dankbaar, dat ik haar weer ontmoet, schiet ik vol. “Ik zag u zitten, wat fantastisch dat u nog steeds in de dienst komt!” Het is inmiddels al 5 jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag. Stiekem had ik niet verwacht haar ooit terug te zien wegens haar leeftijd.
Een oma, een oudere vrouw die altijd heel betrokken was bij ons gezin. We zaten altijd in haar buurt in onze voormalige Baptistengemeente. Een onzichtbare band, die weg was wegens ons vertrek maar er weer was, omdat we met ons gospelkoor moesten zingen in deze gemeente. We kwamen nooit bij elkaar thuis maar ontmoetten elkaar wel elke zondagochtend tijdens de dienst.


“Wat fijn, dat u naar mij toe komt” zeg ik enigszins verbouwereerd en emotioneel. “Ik zag u al zitten, toen we aan het zingen waren, wat een verrassing” Om eerlijk te zijn, ben ik gewend dat wij als jongeren naar de ouderen toe moeten om hen te groeten. Veelal wordt dat ook van ons verwacht. Nee, nu is het andersom. Een oma in Christus die naar de jeugd toe komt en haar dankbaarheid uitspreekt. Het ontroerd me en doet zeker iets met mijn eigenwaarde. Ik ben gezien.

Voor alles is een tijd, zegt Prediker. Zo ook voor ons als gezin. We gingen weg uit de Baptisten gemeente. Het was goed. Voor die tijd een juiste beslissing. In goede orde vertrokken, 2 jaar kerkloos geweest. Veel geleerd, veel los gelaten, uit het kerksysteem gekropen en op eigen benen leren lopen.
Om ons vervolgens alsnog weer aan te sluiten bij een andere plaatselijke kerk om weer in verbinding te zijn met andere christenen in onze omgeving. Niet om het type kerk, niet om het type dienst, niet om welke andere reden dan ook. Simpelweg om de reden dat we de indruk hadden dat God van ons vroeg: ”Wil je weer in verbinding zijn met mijn kinderen?” “Wil je uitdelen van de vrijheid in Christus dat ik je gegeven heb? En zo werden we lid van een Gereformeerde kerk.

Denkend aan deze lieve vrouw, brengt me bij de noodzaak van het kennen van alle generaties. Wat heb ik het nodig om met oudere mensen op te trekken. Wat heb ik het nodig om van hen te leren. Wat hebben zij een fundament gelegd in ons dorp. Ze hebben hun geloof behouden tot het einde. Hoe deden zij dat? De noodzaak van generaties is de kerk. Van baby tot bejaard. Ik zie het nog voor me, hoe deze vrouw met onze jongste dochter aan de praat was, toen ze amper 3 jaar oud was. De zegen  dat ze voor elkaar waren. Niet gemaakt of gekunsteld, gewoon zoals het was. Liefdevol.

Eenmaal thuis bepraatten we als gezin, hoe het geweest is. Deze zondagmorgen. Deze come back na een aantal jaren. Wie misten we, met wie hadden we een gesprek. We kwamen tot een conclusie. De diepe momenten die we gehad hebben, de juiste en goede vriendschappen. De parels, de wonderlijke momenten. Ook het enorme gemis…… Die middag stapten Edwin en ik in de auto. We kwamen spontaan bij een stel terecht, waar we veel, heel veel mee beleefd hebben. Vooral ook heel veel lol. Ook zij zijn geen lid meer van de gemeente. Een beetje spannend was het wel. Zouden ze er zijn? Konden ze het waarderen dat we kwamen? We hadden een middag om nooit te vergeten. Herinneringen ophalend en schaterend van het lachen. God laat niet los. Wij wel. God laat ook niet los, de vriendschappen die door hem zijn ontstaan. En wij? Wij koesteren de herinneringen en zien uit naar de toekomst. Herenigd met onze dierbaren. Met binnenkort een BBQ in het verschiet.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten