woensdag 29 augustus 2018

Kinderfeestweek

En ja hoor......Daar is hij weer. Al zeker voor de 5e ronde komt hij naar mijn stoel rennen. Een lachend gezicht, een olijke blik. "Jeetje, roep ik naar hem." "Ben je daar nu al weer?" Zijn duimen gaan omhoog en zijn tanden komen bloot. Een blonde jongen. Naar schatting een jaar of 10.
Ik observeer hem. Behendig zie ik hem de tikkers ontwijken met verf in hun handen die iedereen proberen te raken.  Kinderen van mijn groep die een briefje proberen over te brengen zonder getikt te worden. Hij doet het anders. Verftikkertje .
Een gouden spel. Ik ben deze middag voor de verandering eens groepsleiding van de Kinderfeestweek. Na zoveel jaren en met de zekerheid dat ik nu toch ├Ęcht gestopt was, gaf ik gisteren toch weer gehoor aan een oproep. Groepsleiding te kort. Gewoon een middagje na mijn werk.
Gewoon omdat ik het leuk vind. Wat liggen hier een herinneringen op het veld. Wat een zaadjes zijn gepoot van het evangelie door allen jaren heen.

Hij heeft iets. Het intrigeert me. Niet dat hij zo heel snel is maar wel heel tactisch. Slimmer dan de andere kinderen. Elke keer komt hij zonder getikt te zijn over. Wat een briefjes! "Wat doe jij het onwijs goed" roep ik hem na. Hij lacht. "Wat doe je voor sport?" Vraag ik de volgende ronde. "Turnen!!!!" roept hij olijk terug. Ik zie hem bedenkelijk kijken maar antwoord er niet op. Hij schrikt van zijn eigen eerlijkheid.

 "Haaaaaa, daar hebben we Epke weer!!" begroet ik hem bij het volgende papiertje. Hij kijkt me heel diep aan. Ik ervaar dat ik zijn taal spreek. Epke is zijn held. Ik voel instinctief dat het een onzichtbaar lijntje is. Dieper contact dan zomaar. Hij blijft me dan ook  boeien. Zijn vrolijke koppie, zijn tactisch inzicht. Hij brengt de meeste briefjes. Elke ronde hebben we 1 of 2 zinnen contact. "Wat heb je gave schoenen!!" Hij kijkt naar beneden. "Jaaa nieuw. Bergschoenen" roept hij "voor de vakantie gekregen?" Vraag ik "Jaaaaaaa!!!" roept hij rennend terug. Epke en ik blijven lachen, praten en hebben contact. Hij rent. Ik zit. Neem zijn briefjes in ontvangst en turf de score. Elke keer een of 2 zinnen contact.

 "Wil je een glaasje water?" Een ander meisje hangt tegen me aan. "Ben zo moe van het rennen. Ik blijf bij jou" Een meisje die ik Mega Mandy noem bij elk briefje dat ze brengt. Lachende witte tanden, bij elke zin van contact. Het spel geeft vreugde
Die ene. Dat ene kind. Ik zit op een stoel. Lach ze tegemoet en moedig aan. Die ene zin, die ene glimlach. Heb onwijs veel lol. Daag ze ook uit.... "Wat heb je gaaf groen haar, dat wil ik ook wel" "Heb je nog wat verf over?" Elke ronde meer contact. Ander contact.

De toeter klinkt. Het eindsignaal. Epke komt eraan. Kleurt mijn neus geel op een liefdevolle  wijze. Mega Mandy strijkt zacht met een volle hand groene verf door mijn haar. Daarna krijg ik oorlogsstrepen onder mijn ogen en rode verf door mijn blonde kuif. Een voorzichtige groene stip op mijn wang. Een groepje van 5 kinderen staat om me heen en verft mijn gezicht. Het ontroerd me. Kinderen op een pure en liefdevolle wijze.

"Ik zie jou" was achteraf het thema van de Kinderfeestweek 2018. Ik weet niet wie het meeste gezegend is vanmiddag. Een ding is zeker: We zagen elkaar.

1 opmerking:

  1. Gaaf om te lezen, mooi beschreven. Jou liefde voor de kinderen is zo mooi

    BeantwoordenVerwijderen